رويكردهاي آموزش هاي پیشگیرانه از ايجاد هراس تا آموزش مهارت هاي زندگي

ارائه اطلاعات واقعي

در اين  رويكرد فرض براين است كه انسان داراي رفتار وتفكر منطقي است و لذا اگر اطلاعات فردي را درباره عوارض و خطرات مصرف مواد افزايش دهيم، وي با استفاده از تفكر منطقي به سمت مصرف مواد نخواهد رفت و سبك زندگي سالمي را انتخاب خواهد كرد.

با اين حال خطر جويي و تجربه كردن از ويژگي هاي دوره نوجواني است و اين درتضاد با رويكرد يك بزرگسال به زندگي است كه مي گويد بايد به گونه اي سالم رفتار نمود و محتاط بود چرا كه طول عمر و سلامتي را به دنبال خواهد داشت.

اما واقعيت اين است كه (شايد) اكثريت نوجوانان به سلامتي و تندرستي آن گونه كه بزرگسال مي نگرد، نمي نگرند. نمي توان جوان 18 ساله اي را به خاطر آسيب ها و عوارض مصرف مواد در40 سالگي، از مصرف آن پرهيزداد.

نتايج نشان مي دهد كه استفاده از اين روش به تنهايي موثرنيست. بنابراين بهتراست وتوصيه مي گردد كه اطلاعات را در قالب آموزش مهارت هاي زندگي ارائه داد و توجه نوجوان را به عوارض كوتاه مدت مصرف مواد نظير دستگيري وتشكيل سابقه جنايي و جرم، احتمال ابتلا به بيماري هاي عفوني و ايدز ويا بوي بد دهان و لباس ها جلب كرد.

از طرف ديگر پژوهش ها نشان داده است كه مي توان از اين رويكرد براي برنامه هاي زيان كاهي ناشي از مصرف مواد استفاده نمود. لذا اگر به نوجوان بتوان اطلاعات كافي را در زمينه كاهش ريسك يا خطر داد، هرچند ممكن است بازهم به مصرف مواد ادامه دهند. اما اين كار را به گونه اي ادامه مي دهند كه حداقل خطر را براي آنها داشته باشد (مثلا عدم استفاده از سرنگ مشترك). البته در اين موارد ضروري است تا ميزان اطلاعاتي كه به افراد مورد نظر ارائه  مي گردد متناسب با سن آنها و ماده اي كه سومصرف مي گردد، باشد.

رويكرد هاي متكي بر مهارت هاي زندگي

اين رويكرد براين فرض استوار است كه مصرف مواد مخدر تا حد قابل توجهي ناشي از مهارت هاي مقابله اي ضعيف، تصميم گيري هاي ناكارآمد و اعتماد به نفس متزلزل است.

نوجواني كه بتواند درشرايط محيطي و اجتماعي  خود به خوبي عمل كند،آن شرايط را مشوق و مويد خود، احساس مي كند ولي اگر محيط خود را ناكام كننده قلمداد كند، رو به گروهي مي آورد (جهت كسب حمايت وتاييد) كه مشوق رفتارهاي ضداجتماعي است.

برقراري ارتباط با ديگران،تصميم گيري، حل تعارض ها و مشكلات، مهارت هاي تفكر تحليلي و نقادانه، مهارت هايي هستند كه به نوجوان درگذر از دوره نوجواني وآماده شدن براي دوره بزرگسالي كمك مي كند.

شواهد زيادي وجود دارد كه اين روش در به تاخير انداختن سن شروع مصرف تفنني موفق بوده است. شواهد ديگري نيز حاكي از آن است كه اين رويكرد مانع از حركت فرد از مصرف تفنني به مصرف مواد مخدر شديدتر و مشكل آفرين تر مي شود. اثربخشي اين رويكرد درصورت وجود جلسات "مكمل"، تداوم خواهد داشت.

www.pishgirinovin.com/page/168